Szukałem zatrudnienia jako model
1. Na początku zależało mi na tym, aby chodzić po scenie, oglądać młode kobiety po fachu i zrobić karierę u zachodnich projektantów. Kilka miesięcy temu otrzymałem propozycję uczestniczenia w sesji zdjęciowej jednej z fabryk zajmujących się wyrobami z nabiału – mleko, maślanka, ser biały. Nie myśląc długo zaakceptowałem szansę. Pomieszczenie fotograficzne mieściło się w miłej kamienicy w centrum mego miasta. Estetyczne, chłodne, kompletnie przygotowane do rozpoczęcia ujęć. Uścisnąłem sobie rękę z pierwszym fotografem, osobą od światła oraz panią makijażystką, która od razu wzięła się do pracy nakładając mi na twarz fluid i podając konkretne odzienia. Poinformowano mnie, że zdjęcia
2, do których jestem zaangażowany ma być wykorzystane do reklam zewnętrznych oraz tych ukazujących się w prasie. Ich przedmiotem był jogurt bez dodatku konserwantów ani cukru dlatego w elementami sceny były chmury słońce, trawa łączące się z przyrodą. Pozowałem głównie z uśmiechem na ustach mając w ręku łyżkę z jogurtem, który jak na mój gust nie wyróżniał się na tle konkurencji. Byłem rozliczany z tego aby w jak najdoskonalszy sposób uzewnętrznić swój niepohamowany zachwyt nad nowym produktem. Ja się podniecałem, a fotograf robił zdjęcia. Nic niemożliwego, a rzemiosło bardzo dobrze płatne. Wszystko trwało kilka godzin. Po zakończeniu sesji nie potrafiłem popatrzeć na jogurt przez następnych kilka tygodni. Fotki w których byłem głównym bohaterem były tylko pierwszą częścią procesu. Zdjęcia musiały zostać obrobione, zatwierdzone, wyłonione, a następnie specjaliści mogli wymyślić chwytający slogan reklamowy i zaplanować kampanię w czasie. Plakaty w prasie i na ulicach ukazały się dopiero po kilku miesiącach od mojej sesji reklamowej, a reklamowany towar ukazywać się na półkach sklepowych chwilę później. Nie wiem jak się sprzedawał, ale przyznać mogę, że w podobnej sesji partycypowałbym raz jeszcze.